Sprzedaz prawdziwej herbaty japonskiej sprowadzanej z Japonii. Zawiera duza ilosc witaminy C oraz przeciwutleniaczy.

Zapraszamy do sklepu

www.obchod.pl

Organizujemy seminaria oraz pokazy slajdow o Japonii itd.

Kontakt:

cosmopolitus@gmail.com

View

2.3.     Język 

         Japoński to rodzimy  język mieszkańców wysp japońskich. Jest to język wschodnioazjatycki o nie ustalonej przynależności genetycznej. Istnieją teorie wiążące go z grupą ałtajską, malajo- polinezyjską lub uznające go za niepowiązany z żadną grupą. Ostatnio najbardziej  popularna jest teoria uznająca japoński za język o mieszanych cechach genetycznych: ałtajskich (zwłaszcza składnia) i malajo-polinezyjskich (morfologia  i słownictwo).  Nihongo (język japoński) uformował się na przestrzeni wieków w bardzo stabilnym społeczeństwie, gdzie w sprawach znanych dwóm stronom dialogu właściwie nie jest potrzebna komunikacja werbalna. Japończyk z góry oczekuje, że będzie zrozumiany bez użycia "zbędnych" słów. Z tego też powodu często dochodzi do nieporozumień i obcokrajowcy mówią o "oschłości" ludzi z kraju kwitnącej wiśni. 

        Pismo -  składa się z czterech rożnych systemów znaków, tj.: Kanji, Hiragana, Katagana, Romaji. Jakkolwiek każde zdanie można zapisać tylko w hiraganie, katakanie bądź romaji z pominięciem kanji. Im więcej kanji jest użyte w tekście, tym większa wiedza piszącego. Oto przykładowe zdanie zapisane w języku japońskim (użyte są 3 wymienione systemy znaków).

⁶²

Rainen - następny rok

Watashi wa - ja

Ni - do

Ikimasu - jechać

Kanada - Kanada 

       Powyższe dwa zdania znaczą to samo, ale zapisane są inaczej. Oba zdania znaczna:

"W następnym roku pojadę do Kanady", "Rainen watashiwa Kanada ni ikimasu"

(w nawiasach podane są użyte alfabety). 

2.3.1.  Kanji

                 To piktograficzno-ideograficzne znaki, zaadaptowane z języka chińskiego. Pismo to dotarło do Japonii dzięki chińskim wyznawcom buddyzmu, którzy docierali na teren Japonii przekazując Japończykom zasady buddyzmu około XV wieku. Mówi się o występowaniu aż 50.000 znaków kanji. Jednak przeciętny obywatel Japonii potrafi przeczytać około 3.000. Po wojnie minister edukacji wystawił specjalną listę, zwaną Jooyoo Kanji, która skalda się z 1950 znaków. Każde kończące szkołę podstawową dziecko powinno umieć te znaki na pamięć. W szkole dzieci mają specjalne zajęcia z kaligrafii, by móc poprawnie znaki te nakreślić. Pismo to było stworzone do zapisywania za pomocą pędzla, a nie pióra. Pędzel macza się w tuszu. Kaligrafia jest częstym hobby Japończyków. W domach kultury organizowane są zajęcia z kaligrafii, które cieszą się olbrzymią popularnością. Uczęszczają na nie zarówno młodzi, jak i starzy. Do przeczytania gazety potrzebna jest znajomość około 2000 kanji. Zrozumienie kanji jest istotne do zrozumienia kultury japońskiej, która pełna jest symboli. Jeżeli dziecko 14-letnie zna na pamięć 1950 znaków, które w jakiś sposób symbolizują znaczony przedmiot (w większości przypadków grafika znaku kanji przypomina znaczony przedmiot), to łatwo sobie wyobrazić, jak bardzo różne będzie postrzeganie rzeczywistości poprzez język w przypadku Japończyków.

        Kanji używane jest do wyrażania słów (głównie rzeczowników, przymiotników, czasowników) i rdzennych nazw. Jest to język symboli, każdy znak ma sam w sobie znaczenie. Czasami w połączeniu z drugim znakiem.

       Daikagu- uniwersytet, dokładnie przetłumaczony znaczy -wielkie uczenie. U góry małymi znakami jest to zapisane w hiraganie (alfabecie dźwiękowo-sylabowym).

  wielkie      uczyć się ⁶³ 
 

           W tekstach japońskich nad symbolami kanji często występują umieszczone nad nimi (patrz rysunek?) znaki hiragany, które naprowadzają czytającego, jak ma czytać dane kanji. Znane są pod nazwą furigana.  Ma to o tyle duże znaczenie, że jeden znak kanji może mieć wiele znaczeń. W języku chińskim, pozornie bardzo podobnym, rozróżnia się je tylko przez kontekst, a w wypowiedzi poprzez intonację (stąd język chiński może brzmieć bardzo melodyjnie).

2.3.2. Hiragana

               Japończycy wynaleźli hiraganę w IX wieku, dodając ten zapis do istniejącego  już kanji. Wynikało to z potrzeby zapisania niektórych wyrazów, których nie można było utrwalić za pomocą kanji. Umiejąc hiraganę, można się bez obaw poruszać po Japonii, ponieważ można w niej zapisać wszystkie wyrazy czystego języka japońskiego (oprócz wyrazów nowych).  W szkołach dzieci najpierw uczą się właśnie hiragany, dlatego większość książek dla dzieci zapisanych jest właśnie w hiraganie. W tym systemie znaków  każda litera ma własne brzmienie, tak więc słysząc jakiś wyraz, możemy go zapisać fonetycznie.

.  

Rys. Hiragana⁶⁴

2.3.3.  Katakana

              W czasie, gdy była tworzona hiragana, Japonia nie miała zbyt dużej styczności z kulturami spoza Azji. Dlatego też  niemożliwy był zapis wyrazów pochodzenia obcego w tymże systemie. Gdy w XVII wieku  Japonia otwarła się na wpływy Zachodu, okazało się, że hiragana nie ma sylab, które umożliwiałyby zapis wyrazów obcego pochodzenia. Dla pokonania tego problemu  stworzono katakanę.  

                Katakana ma w sobie wszystkie dźwięku alfabetu łacińskiego oraz kilka innych dźwięków. Jest to najmniej używany system znaków w Japonii. Katakaną może opisać także kanji oraz hiraganę. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

                                                                     Rys.Katakana ⁶⁵ 

4. Romaji

                  To najmłodszy z systemów znaków, którego używają Japończycy.   W   zasadzie nawet trudno jest tu mówić o osobnym systemie. Jest to bowiem alfabet łaciński, w którym słowa są zapisywane poprzez litery. Wymowa jest jednak zapożyczona z języka angielskiego. A więc np. litera "w" wymawiana jest  jako "dablju", watashi wa (ja) wymawiane jest [łotosziła]. 
 

2.3.5.  Język honoroficzny

      Ważnym elementem języka japońskiego jest jego styl grzecznościowy, zwany także językiem honoroficznym. Język taki występuje w Japonii, a także w innych krajach Azji Wschodniej. Język honoroficzny w Japonii wykształcił się do takiego stopnia, że pozostaje dziś charakterystyczną cechą tego języka. Język taki używany jest także w innych społeczeństwach Azji, takich jak Chiny, Wietnam, Korea, Tajlandia, Jawa, Birma. Popularne jest używanie terminów wychwalających w stosunku do innych, skromnych   w stosunku do siebie. Jeżeli mówimy o swoim pracodawcy w organizacji, w której pracujemy, używamy terminów wychwalających, jednak gdy mówimy o nim w środowisku nie związanym z nim bezpośrednio, używamy terminów skromnych. W szczególności jest to ważne w używaniu czasowników, które przybierają różną formę. Do imion także dodaje się przedrostki. 

I tak do kogoś niższego rangą lub gdy chcemy zdrobnić imię, możemy do imienia dodać - chan, do równego lub trochę wyższego - san, a do kogoś, do kogo mamy wielki szacunek lub jesteśmy od niego w pewnym sensie zależni - sama (Yukiko-chan, Yukiko-san, Yukiko-sama). 

Nastepna strona>>