| Title - $10.99 | |
|
Zapraszamy do sklepu Organizujemy seminaria oraz pokazy slajdow o Japonii itd. Kontakt: |
Rozdział II Charakterystyka badanego środowiska 2.1. Historia
Rys. Amaterasu, Joseph Inverso45 Japonia posiada własną mitologię, która w metafizyczny sposób łączy mityczną historię z teraźniejszością Japonii. Według niej boska para Izanagi i Isanami dała życie japońskim wyspom, a jej dzieci stały się mieszkańcami różnych japońskich klanów. Jedna z ich córek nazywała się Amaterasu. Bogini Amaterasu, czyli Wielki i Święty Duch Świecący na niebie, postanowiła zaprowadzić porządek i ogłosiła, że jej potomek zostanie władcą "Kraju Leżącego Pośród Rozległych Uprawnych Pól". Odprawiając wnuka, Skrzącego się jak Klejnot Przymiotami Godnymi Syna Słońca (po jap. Ninigi) Amaterasu, powiedziała: "Powierzamy Ci władzę Jak przystało na boskiego wnuka, wyprawa na ziemię była bardzo uroczysta. Bogini Słońca wyposażyła przyszłego ziemskiego władcę w insygnia władzy, czyli krzywe klejnoty (krzywulce), zwierciadło ze spiżu, którym niegdyś obrażoną Amaterasu wywabiono z niebiańskiej jaskini, oraz miecz-Trawosiecz (do tej pory insygnia cesarza to zwierciadło, klejnoty oraz miecz). Żegnając go, powiedziała: "Czcijcie to zwierciadło ze spiżu Skrzący się jak Klejnot porzucił niniejszym święte siedlisko w niebie, a w jego niebiańskiej świcie znajdowali się naczelnicy pięciu wydzielonych służb mających w jego imieniu zarządzać sprawami na ziemi. Po przybyciu na ziemię Skrzący się jak Klejnot rzekł do swoich towarzyszy podróży: "Tutaj przed nami rozciąga się pusta ziemia, Skrzący się jak Klejnot zamieszkał we dworze i miał kilkoro dzieci. Jednak najważniejszą rolę w historii Japonii odegrał dopiero jego prawnuk, Boski Młodzian którego Urzekło Yamato, po japońsku Kamu-yamato-iwarehiko. 48 Mówienie o roli historycznej postaci mitologicznej nie jest tu bynajmniej przejęzyczeniem. Mitologia miesza się w Japonii z historią i dlatego świętem założenia państwa jest dzień, w którym mityczny potomek bogów został jakoby pierwszym cesarzem i założył państwo japońskie (do dziś nawet w relacjach państwowych cesarza Japonii obowiązuje specjalna etykieta. Były minister Rządu RP komentował, że przed spotkaniem wszyscy zostali poinformowani o zakazie witania się z cesarzem poprzez podanie dłoni). Według mitycznej historii, opisanej głównie w nie całkiem spójnych historycznie "kronikach" Nihonshoki, Kamu-yamato-iwarehiko postanowił podporządkować sobie krainy leżące na wschód od Kyushu, które są kolebką cywilizacji japońskiej. W tym celu zorganizował wyprawę wojskową, wiodącą przez północne Kyushu w okolice dzisiejszych prefektur Hiroshima i Okayama, a potem do obecnej Osaki, skąd zaprowadził pokój w krainie Yamato w okolicy dzisiejszej prefektury Nara. Kamu-yamato-iwarehiko osiedlił się w miejscowości Kashihara (w obecnej prefekturze Nara). Według Nihonshoki, wybudował tam pałac i w 660 roku p.n.e. przyjął godność pierwszego cesarza Japonii, który bardziej znany jest pod swoim pośmiertnym imieniem Jimmu. Nihonshoki, które miały ostatecznie utwierdzić autorytet władzy cesarskiej, skompilowane zostały w VIII wieku n.e. Japończycy zapoznali się z pismem w V wieku n.e., a z rachubą czasu w VII wieku n.e. Jest więc mało prawdopodobne, aby mogli poprawnie określać daty sięgające kilku wieków wstecz. Historycy zgadzają się, że migracja z Kyushu na wschód rzeczywiście miała miejsce. Było to przemieszczanie się grup plemiennych lub klanowych. Jednak za możliwą datę migracji ludności przyjmowany jest rok około 350 n.e., a nie, jak podają Nihonshoki, 667 r.p.n.e. Intronizacja pierwszego cesarza nastąpiła więc kilka lat później. Cesarz Jimmu jest postacią legendarną i nie ma dowodów historycznych na istnienie ani jego osoby, ani na istnienie 16 pierwszych cesarzy, którzy, według "kronik", rządzili między 711 rokiem p.n.e i 399 rokiem n.e. "Kroniki" zapewniają, że każdy z nich żył ponad 100 lat. Pomimo tego cesarz Jimmu posiada swój grobowiec w Nara49, a dzień 11 lutego, w którym jakoby został pierwszym cesarzem Japonii, jest świętem narodowym kigensetsu, czyli Narodowym Świętem Założenia Państwa. Kigensetsu zostało ustanowione w 1872 roku jako jeden z elementów nacjonalistycznej polityki kokutai i do okupacji amerykańskiej obchodzone było jako najbardziej uroczysty dzień w Japonii. Władze okupacyjne zniosły święto, które zostało ponownie wpisane do japońskiego kalendarza w 1966 roku.50 2.1.2. Historia współczesna Japonia ma bardzo długą i barwną historię. Oto jej najważniejsze okresy (nazwy wywodzą się od władców panujących w tych okresach):
Pierwsze trzy wieki naszej ery to kształtowanie się nowej struktury społecznej i zakładanie wielkich rodzin oraz rodów. Jeden z nich, posiadający ziemię w okręgu Yamato, stopniowo rozszerzał zasięg swego panowania, by w V w.n.e. mieć już pod kontrolą większą część Honsiu, głównej wyspy archipelagu japońskiego. Do 710 r. Yamato było także nazwą Japonii. W 538 r. do miejscowości Asuka, gdzie rezydował wówczas dwór władcy Yamato, przybyło poselstwo jednego z państw koreańskich, które w darze przyniosło ze sobą statuę Buddy, sztandary pokryte buddyjskimi napisami i święte księgi. Podarunki wywarły tak wielkie wrażenie na dworze, że niedługo potem religię buddyjską przyjęto w całym kraju. Podczas następnych 300 lat Japonia była pod znacznym wpływem Chin. Stamtąd zapożyczono i przystosowano do swoich potrzeb między innymi chińskie formy buddyzmu, system rządów i język pisany. Od tego też czasu coraz większe znaczenie zaczęli odgrywać wojskowi generałowie. Pierwsi Europejczycy przybyli do Japonii w XVI wieku, przynosząc ze sobą nie tylko nowe towary, ale także broń palną i chrześcijaństwo. Przez cały XVII wiek, Japonia miała już "dosyć" zarówno jednego, jak i drugiego i w efekcie odizolowała się od świata zewnętrznego. Wymianę handlową z Japończykami prowadzić mogli jedynie Holendrzy, ale i to ograniczone było zaledwie do jednej wyspy leżącej w pobliżu Nagasaki. Za "żelazną" kurtyną kraj pozostawał aż do 1853 roku, kiedy amerykański marynarz Matthiew Perry przybył z konwojem statków wojennych i wymusił na cesarzu, by przywrócił wymianę towarową. Podczas panowania dynastii Meiji Japonia zmieniła się z zacofanego i odizolowanego kraju w światową potęgę. Kolonialne ambicje tego górzystego kraju doprowadziły do zaanektowania w 1905 roku Korei, inwazji w Mandżurii w 1930 i w końcu zbombardowania Pearl Harbour 7 grudnia 1941r., które spowodowało przystąpienie Stanów Zjednoczonych do II wojny światowej.52 Po drugiej wojnie światowej, którą Japonia przegrała, z pomocą USA odbudowano zniszczony kraj i szybko urósł on do miary potęgi światowej. Dziś Japonia plasuje się w pierwszej trójce najbogatszych państw świata. W wielu dziedzinach ekonomii zajmuje pierwsze miejsce, wyprzedzając takie potęgi jak USA, Niemcy czy Wielka Brytania. 2.2. Geografia Rys. Mapy Świata i Japonii 53
Japonia to kraj tysięcy wysp i wysepek, ciągnących się wzdłuż wschodnich wybrzeży Azji. Największe wyspy to Hokkaido, Honshu (główna wyspa), Kyushu oraz Shikoku. Na Japonię składa się także około 3 000 małych wysepek. Powierzchnia kraju wynosi 377 835 km2 (włączając w to 3 091 km2 wód terytorialnych), długość linii brzegowej wynosi 29 751 km. Najwyższy szczyt Japonii to Fuji-san, wznoszący się na 3 776 m n.p.m.54 Miałem szczęście mieszkać przez sześć miesięcy w mieście Fuji, położonym tuż u stóp tego przepięknego wulkanu. Rys. Wulkan Fuji według obrazu Katsushika Hokusai (XVII wiek)55 Niektórzy twierdzą, że Japonia nie miałaby takiego charakteru, jaki ma, bez wulkanu Fuji w samym środku archipelagu. Najniższy punkt to depresja Hachiro-gata (4 m p.p.m.). Około 73% powierzchni Japonii to góry. Zadziwiający jest fakt, że tylko znikoma część społeczeństwa mieszka w górach. Położone wzdłuż Oceanu Spokojnego niziny są najbardziej zaludnionymi obszarami świata (Tokio, Jokohama, Kawasaki, Kobe, Osaka). Duża część wzniesień wykorzystywana jest pod uprawy.56 Japonia znajduje się w obszarze aktywnym sejsmicznie. Częste niewielkie trzęsienia ziemi oraz sporadyczna aktywność wulkaniczna jest odczuwana na wszystkich wyspach. Zdarzają się także potężne trzęsienia ziemi, które w połączeniu z występującymi po nich falami tsunami powodują znaczne zniszczenia. Ostatnie większe trzęsienia zanotowano w 1995 roku (trzęsienie ziemi w Kobe) oraz w 2004 (trzęsienie ziemi Chuetsu). Japonia słynie ze swoich niezliczonych wód termalnych.57 2.2.2. Klimat Japonia rozciąga się od chłodnych terenów północnych do subtropikalnych wysp na południu, wobec czego klimat, mimo że w większej części kraju podzielony jest na wyraźne 4 pory roku, inaczej kształtuje się na poszczególnych wyspach. Ogólnie rzecz biorąc, klimat zależy od okresowych wiatrów, wiejących zimą od kontynentu w kierunku morza i od oceanu do kontynentu w czasie lata. Zimą nad terenem Japonii spotykają się zimne, suche masy powietrza z Syberii oraz cieplejsze i wilgotne prądy znad Pacyfiku, co skutkuje obfitymi opadami śniegu od strony Morza Japońskiego. Latem ciepłe prądy pacyficzne przynoszą wysokie temperatury i dużą wilgotność powietrza. Poza obszarem Hokkaido w okresie późnego czerwca i wczesnego lipca panuje pora deszczowa ze względu na zaleganie nad tym terenem okresowego frontu deszczowego baiu-zensen. W okresie późnego lata i wczesnej jesieni występują tajfuny, nierzadko z opadami. W pozostałym okresie klimat Japonii jest umiarkowanie łagodny z niewielkimi opadami. Ze względu na rozciągłość południkową Japonii wyodrębnić możemy tam sześć głównych stref klimatycznych:
2.2.3. Zagrożenia naturalne W Japonii zagrożenia naturalne występują dużo częściej niż na innych terenach naszego globu. W folklorze Japonii zajmują one dużo miejsca. Od wieków tajfuny, trzęsienia ziemi oraz wulkany były zaliczane do sfery sacrum. Istnieją tysiące utworów folklorystycznych rożnego rodzaju, traktujących o tych siłach.59 1) Tajfuny (taifu) Każdego roku na przełomie lata i jesieni archipelag nawiedzają wielkie sztormy i powodzie. Powodowane one są przez taifu tworzącego się pod wpływem subtropikalnego niskiego ciśnienia z północy, które kumuluje się i uderza w kierunku Japonii. Każdego roku odnotowuje się straty w ludziach, budynkach oraz plonach. Jednak największym problemem jest obsuwanie się ziemi, powodowane ulewnymi deszczami, które wymywają strome zbocza gór. W 2004 roku na głównych wyspach wystąpiła rekordowa liczba dziesięciu tajfunów.60 2) Trzęsienia ziemi (jishin) Słynne japońskie powiedzenie wymienia trzęsienie ziemi jako jedną z czterech rzeczy, których obawiają się Japończycy (trzęsienie ziemi, błyskawica, ogień, ojciec). Japończycy nawet ustalili symbol trzęsienia ziemi. Jest nim ryba podobna do suma, ale nieco większa (z ang. catfish). Na taki stan rzeczy wpływa niefortunne położenie wysp w okolicach wielkiego rowu tektonicznego. Trzęsienia ziemi Japończycy przyjmują jako coś normalnego, są to jednak trzęsienia małego stopnia, nie zagrażające życiu ludzkiemu. Jednak co pewien czas kraj ten nawiedzają naprawdę duże w skutkach kataklizmy. I tak w 1923 roku wielkie trzęsienie w Kanto pochłonęło około 90.000 istnień ludzkich. W 1995 wielkie trzęsienie w Kobe pochłonęło 6.427 ofiar. Dziś Kobe jest już odbudowane, ale można jeszcze zauważyć skutki tego kataklizmu. Ze względu na taką skalę zjawiska Japończycy utworzyli jeden z najbardziej zaawansowanych na świecie systemów przewidujących trzęsienia ziemi, jednak i on czasem zawodzi. Parametry bezpieczeństwa budynków także należą do najostrzejszych w rygorach bezpieczeństwa. Będąc w Japonii, rzadko można natrafić na budynek, który ma ponad 5 pięter. Wyjątkiem jest dzielnica Tokio, Shinjuku. 3) Wulkany (kazan) Wulkany w Japonii występują niemalże równolegle do pasa trzęsień ziemi, które zresztą powodują. Wybuchy wulkanu Unzenfugen w prefekturze (odpowiednik naszego województwa) Nagasaki, trwające przez cały rok 1991, zrównały z ziemią otaczające go skupiska ludzkie. Fuji-san w przeszłości kilka razy eruptował, a prognozy wróżą ponowny wybuch w najbliższym czasie. Jednak wulkany w Japonii to nie tylko złe strony. Dzięki nim w Japonii znajduje się wielka liczba gorących źródeł (onsen). Niektóre co pewien czas gasną, ale wkrótce na ich miejsce wyrastają nowe.61 |
